Co wzmacnia bliskie relacje?

[Ferishia]

Dla mnie najważniejsza jest szczerość, szacunek, zażyłość, wspólne czynności, wzajemne wsparcie. A w kłótniach dobrze jest podejść konstruktywnie

[Przemo]

A w kłótniach dobrze jest podejść konstruktywnie

W każdych - mniejszych i większych - konfliktach ważne jest by nie zachowywać długo urazy, nie "gniewać się", nie tworzyć "cichych dni" - a od razu wyjaśnić sobie pewne sprawy i starać się zapomnieć urazy.
Nie jest to jednak takie łatwe....

[Ferishia]

@Przemo to prawda, co piszesz.

Ja nie umiem chować urazy, ale często jestem tak odbierana, że się niby obrażam. A ja po prostu się czuję zraniona, i dlatego tak wychodzi, że się zrażam do niektórych...

[Przemo]

@Przemo to prawda, co piszesz.

Ja nie umiem chować urazy, ale często jestem tak odbierana, że się niby obrażam. A ja po prostu się czuję zraniona, i dlatego tak wychodzi, że się zrażam do niektórych...

Wiesz...... ciężko, żebyśmy bezwarunkowo kochali wszystkich bez wyjątku, jednych traktujemy z większą sympatią, innych z mniejszą... To jest nie do ogarnięcia naszą świadomością. Nie da się wszystkich jednakowo traktować.
A, że czujemy się zranieni, oszukani - znam to aż za dobrze. Takich ludzi, traktuję po prostu "zimno", beznamiętnie. Rozmawiam z nimi, nie próbuję się mścić, ale i nie staram się im specjalnie czegoś ułatwiać.

[Ferishia]

@Przemo to prawda, co piszesz.

Ja nie umiem chować urazy, ale często jestem tak odbierana, że się niby obrażam. A ja po prostu się czuję zraniona, i dlatego tak wychodzi, że się zrażam do niektórych...

Wiesz...... ciężko, żebyśmy bezwarunkowo kochali wszystkich bez wyjątku, jednych traktujemy z większą sympatią, innych z mniejszą... To jest nie do ogarnięcia naszą świadomością. Nie da się wszystkich jednakowo traktować.
A, że czujemy się zranieni, oszukani - znam to aż za dobrze. Takich ludzi, traktuję po prostu "zimno", beznamiętnie. Rozmawiam z nimi, nie próbuję się mścić, ale i nie staram się im specjalnie czegoś ułatwiać.

Ja to chyba przez moją chorobę pogubiłam pewne granice. Byłam zbyt pobłażliwa kosztem samej siebie Teraz się odradzam na nowo, jak Feniks z popiołów

[Przemo]

Ja to chyba przez moją chorobę pogubiłam pewne granice. Byłam zbyt pobłażliwa kosztem samej siebie Teraz się odradzam na nowo, jak Feniks z popiołów

I to mi się w Tobie cholernie podoba No nie tylko to, ale to też. Ja miałem takie "odrodzenie" sześć lat temu. Jestem innym, lepszym człowiekiem.